De rijksbelastingen werden met medewerking van de gemeente geïnd, waarvoor opcenten werden ontvangen. In het jaar 1813 werd in het Koninkrijk der Nederlanden de wettelijke basis gelegd voor de inning van rijksbelastingen. 'Het Koninklijk Besluit van 23 december nr. 90 (Staatsblad nr. 17), bevattende de belastingen die in het jaar 1814 worden geheven', Dit besluit gaf aan dat de inning van een aantal in 1806 ingevoerde belastingen kon worden voortgezet. In de daaropvolgende jaren vond continuering plaats, totdat nieuwe wetgeving van kracht was geworden. Genoemd worden ondermeer de directe 'grond-', ' personele en mobilaire-', 'paarden-', 'dienstboden-', 'deuren en venster' en 'patentenbelasting'. Een algehele herziening kwam tot stand bij de 'Wet van 12 juli 1821 (Staatsblad nr. 9) houdende de grondslagen van het stelsel van Rijksbelastingen met den jare 1822'. De wet regelde dat er nog drie directe rijksbelastingen zouden zijn: de belasting op de 'ongebouwde en gebouwde eigendommen', 'het personeel' (de personele belasting) en de 'patenten'. De directe belastingen moesten voldoen aan een aantal voorwaaarden. De belangrijkste voorwaarde was dat de aanslag werd vastgesteld in van te voren opgemaakte belastingkohieren. Met het opmaken en de vaststelling waren belast het College van Zetters en de rijkscontroleur van de directe belastingen. De kohieren werden veelal in een keer vastgesteld voor meerdere directe rijksbelastingen. Literatuur: J.N. Elenbaas, Handboek voor de beoefening van het Nederlandsche Administratieve Recht, 2e deel, Middelburg 1910, blz. 593 en verder.